Hoort bij: Uncategorized | Tags: intergemeentelijke samenwerking, Rijksdienst, scharrelambtenaar, Vrolijkheid
Beste lezers, het is relatief stil de laatste week op mijn blog. De liefde van BZK waar jullie op mijn vorige blog over konden lezen noopt Paul en mij tot enige ingetogenheid. Maar het is nog steeds lekker druk. Zo hadden we twee weken geleden de bijeenkomst Verniewing verbinden, een initiatief van Paul en mij i.s.m. Karen de Boer van Verkeer&Waterstaat. Tijdens die bijeenkomst brachten we project- en programmaleiders bij elkaar die bij departementen bezig zijn met vernieuwingsprogramma’s. Met zes departementen was dat een mooie bijeenkomst en voor de deelnemers een feest der herkenning. Een volgende bijeenkomst staat al gepland voor 27 augustus.
Daarnaast hebben Paul en ik een mooi gesprek gehad op EZ, de interdepartementale directie Kennis en Innovatie. We ondersteunen hen bij het implementeren van onderdelen van de InAxis-aanpak m.b.t. innovatie en leren. Een scharrelklusje dat we gelukkig af mogen maken. Daarnaast ben uik druk bezig om het programma voor te bereiden voor de Markt van Vraag en Antwoord over Intergemeentelijke samenwerking die ik organiseer op 30 september voor de Programmadirectie Krachtig bestuur. Dat leverde mooie gesprekken op over het benchmarken van shared services, slimme groeistrategieën voor bestaande samenwerkingsverbanden en maandag nog over de fascinerende ontwikkelingen in de regionale samenwerking Amersfoort.
Maar Paul en ik waren maandag ook nog bij Senter/Novem in het kader van een al lopend scharreltraject waarin wij reflecteren op de strategische heroriëntatie van twee directies daar. Dinsdag was ik in het kader van Microsoft’s Raad van Anders met een delegatie van Microsoft op bezoek bij Leon Wever, directeur FEZ op het ministerie van VWS. Boeiend om de verschillen, maar vooral ook overeenkomsten te zien in de financiële planningsprocessen bij zo’n gigant als microsoft en het Rijk. Ik doe ook nog iets voor Overheid van de Toekomst, maar het is nog niet duidelijk welke kant dat op gaat. Ongetwijfeld later meer daar over.
De mooiste twee dingen bewaar ik voor het laatst: donderdag 24 juni had ik in het kader van mijn stichting Vrolijkheid een fantastische dag met bijna alle medewerkers van het Hoofdkantoor van AHOLD inclusief de CEO John Rishton enCFO Kimberly Ross. Een bijzondere dag waarbij aan elke medewerker een kind uit een asielzoekerscentrum was gekoppeld om samen allerlei workshops te doen. “This is the most fantastic event we ever did with our personnel in all the years I’ve been with AHOLD”, riep Kerry Underhill, Senior Vice President Communications uit. De dag erna was weer een grote dag voor de Vrolijkheid. We deden een meeting point bij AEGON. In ons project meeting point coachen jonge vluchtelingen directeuren van bedrijven. En op 25 juni voerden 18 van onze kids dus gesprekken met topmanagers bij AEGON. U zult begrijpen dat hier een trotse bestuurder zit te schrijven. Trots op onze fantastische medewerkers en op onze fantastische kids die toch maar mooi dat soort gesprekken durven voeren.
Ongetwijfeld ben ik nog van alles vergeten, zoals onze workshops tijdens de M&O-conferentie Mythe en praktijk van cultuurverandering, en ons artikel Pinguïns kunnen vliegen in het bijbehorende themanummer, en ….. Maar dat komt nog wel. Later een keer op deze blog.
Hoort bij: Scharrelfilosofie, Scharrelupdates, Uncategorized | Tags: scharrelambtenaar
Castrop-Rauxel. Ooit van gehoord? Ik ook niet. Tot ik het gisteravond tegen kwam op de lijst die het Rode Kruis mij gegeven had om te collecteren. Castrop-Rauxellaan nr. 2 – 72, 36 adressen. Castrop Rauxel is een gemeente in Nordrhein Westfalen en ontstond in 1926. Volgens wikipedia door de fusie tussen het stadje Castrop en een aantal omliggende dorpen die samen het Amt Rauxel vormden. De stad had haar ontwikkeling te danken aan de steenkolenmijnen die sinds 1984 allemaal gesloten zijn. En, Castrop-Rauxel was lange tijd een zusterstad van Delft. Vandaar dat ik haar nu op mijn lijstje van het Rode Kruis tegen kwam.
Collecteren heeft iets meditatiefs. Je wandelt door straten waar je normaal nooit komt. Belt aan bij mensen die je niet kent. Onwillekeurig probeer je je een beeld te vormen van degene die zo dadelijk de deur open gaat doen. Onderwijzer? Metselaar? Verpleegster? Kabelaar bij Kabel Delft? Je ruikt het leven. De rook. Het eten. De rommel. De kinderschoenen in de gang. De atlas aan de muur. Het leven en de verlatenheid soms. Hoe gaan mensen hier eigenlijk met elkaar om? Wat bijzonder, dat eigenlijk iedereen wel iets in de bus stopt. Soms wat kleingeld. Soms een briefje van vijf. Vooral dat jongetje van een jaar of 10 wiens ouders niet thuis waren, en die zijn spaarpot pakte, begon te rammelen en de stuivers en dubbeltjes die eruit kwamen in de bus stopte. Ongetwijfeld speelt soms de gêne mee. Ik duik zelf wel eens weg als ik een collectant zie aankomen. “Nu even niet”, denk ik dan, en voel me meteen ook schuldig. Maar hoe het ook zij, het blijft mooi die diepgewortelde reflex om iets te geven voor het goede doel, omdat we blijkbaar allemaal opgroeien met het besef dat het goed is om te geven. Rijk of arm, blank of zwart, moslim of hindoestaan.
En terwijl ik zo liep te collecteren moest ik denken aan het gesprek dat Paul en ik afgelopen maandag voerden op BZK. Het is nu officieel. De top van ons geliefde ministerie heeft verordonneerd dat het afgelopen moet zijn met het gescharrel. Vooral het gescharrel bij andere ministeries. BZK wil ons helemaal voor zich alleen. Laten we het een uiting van liefde noemen. Ietwat onhandig misschien. Maar toch liefde.
En u weet. Liefde inspireert.
Stay posted!
Hoort bij: Uncategorized
Weet u wat het mooie is aan scharrelambtenaarschap? Je komt zoveel mensen tegen die met hele mooie dingen bezig zijn. En of dat nog niet mooi genoeg is nodigen ze je ook nog uit om daar deel van uit te maken., met hen mee te denken of hen scherp te houden. Zo hadden we gisteren een gesprek met Wil Hamberg en Simone Kuiper van Overlegorganen Verkeer en Waterstaat, OVW. Zij schetsten een mooi beeld van de manier waarop we in Nederland alles zo hebben dichtgetimerd met ‘Nationale kaders’ in het ruimtelijke domein, dat er op regionaal eigenlijk niet meer op een zinvolle manier gewerkt kan worden. wat je ook verzint, je overtreedt altijd wel ergens de regels van een nationaal kader. Is het niet het kader van VenW, dan wel dat van VROM of dat van LNV. En natuurlijk is dan de vraag of die specifieke regel die dan overtreden wordt wel zo relevant is voor die specifieke regio. En, als je dan toch besluit een regel maar even te laten voor wat het was, is er altijd wel weer iemand die dat aangrijpt om de voorgestelde oplossing aan te vechten. U ziet de stroop, en de jarenlange procedures al voor zich.
Wil en Simone zijn eigenlijk een soort facilitators van allerlei overlegorganen in het VenW domein. Overlegorganen waar uiteraard diverse belangenbehartigers inzitten. Maar ze wisten ons haarscherp uit te leggen dat je in deze tijd misschien anders naar nationale kaders moet kijken en dat dat ook betekent dat je anders naar nationale overlegorganen moet kijken. De hamvraag is: is het nationale kader de koker waar iedereen zich aan moet houden, ondanks de grote vesrchillen tussen concrete situaties? Of moeten nationale kaders meebewegen met de concrete situaties? Of nog verdergaand: moeten nationale kaders volgend zijn aan lokale en regionale oplossingen, recht doen aan die verscheidenheid. En wat wordt dan de rol van de nationale overheid? Die moet dan hooguit nog vanuit een helicopterview in actie komen als de optelsom van losse regionale oplossingen tot ongewenste uitkomsten leidt op nationaal niveau, of onderling conflicterend zijn. Een nationale overheid die ‘bescheiden’ is, maar ook ‘betrokken’.
Het aardige aan het gesprek met Wil en Simone was, dat zij doordachten wat dat betekende voor hun core-business en wilden gaan experimenteren met nieuwe aanpakken om tot zinvol overleg te komen over regionale vraagstukken ussen regionale en nationale partners. Waarbij ieder, zoals Wil dat zo mooi zei, ‘aangeeft wat die komt brengen en wat die komt halen’.
Mooi om te zien hoe mensen binnen die overheid met veel deskundigheid en toewijding steeds op zoek zijn naar betere manieren om tot oplossingen te komen. En mooi om daar als scharrelambtenaren bij betrokken te raken. In dit geval betekent dat dat we gaan kijken hoe we het leren rond die experimenten kunnen organiseren en reflectiegesprekken voeren op het proces.
Er gebeurt veel goeds bij de overheid. Dus smile!
Hoort bij: Lerende organisatie, Scharrelupdates, VROM, veranderen en vernieuwen | Tags: InAxis, Innovatie, intergemeentelijke samenwerking, Krachtig Bestuur, VROM
Gisteren waren Paul en ik op bezoek bij het ministerie van Economische Zaken programma Kennis en Innovatie. Ze hadden ons gevraagd om onze kennis en ervaring te delen met het oogsten van kennis uit en het verspreiden van innovaties. De afgelopen jaren bij InAxis hebben we daar veel aan gedaan. Een van de meeste gemaakte fouten bij het oogsten van kennis is dat er vaak pas begonnen wordt met oogsten als het experiment is afgerond. Vaak vindt er dan een soort evaluatie plaats waarbij gekeken wordt naar resultaten en methodieken en die worden netjes beschreven in een best practice, of als het niet gelukt is, verdwijnen ze stilletjes via de achterdeur. Dat is jammer. Want het eindresultaat is eigenlijk maar de helft van het verhaal. En het is heel mopeilijk om achteraf te reconstrueren wat er gebeurt is in een experiment, wat voor keuzes er gemaakt zijn en waarom er wel of niet van een oorspronkelijk plan is afgeweken. Zeker bij complexer innovaties, die grote gevolgen hebben voor de organisatie is die kennis over de weerbarstigheid van het proces essentieel om tot succesvolle overdracht te komen. En die overdracht, zo is onze ervaring komt het beste tot stand in face-to-face contact tussen de oorspronkelijke innovators en de adopters, in kleine groepen, zodat er een zinvolle uitwisseling van ideeën en ervaringen op gang komt en de innovatie gefinetuned kan worden op specifieke situaties. Bij InAxis ontwikkelden we een aantal interessante methodieken om die kennis gestructureerd te oogsten en te verspreiden. Iedereen die daarin is geïnteresseerd kan ons bereiken op scharrelambtenaar@werkenbijhetrijk.nl.
En vandaag hadden we een mooi gesprek met iemand van de gemeente den Haag, die daar betrokken is bij een programma om de dienstverlening te verbeteren. Veel gemeenten sleutelden de afgelopen jaren aan verbetering van de front office, zodat burgers haar makkelijk kunnen bereiken via ‘multichannel’, en 24 uur per dag. Maar de back-office bleef vaak dezelfde antieke organisatie. Zeg maar het nieuwste model Prius met een vervuilende dieselmotor. Er zat veel enthosuiasme hier. Maar het risico daarvan is soms dat de enthousiasteling oplossingen voor anderen gaat bedenken. Het is de kunst van veranderen om je enthousiasme in te zetten om degenen die het proces uitvoeren eigenaarschap te laten ontwikkelen over hun proces. Dat vraagt nogal wat van ons als hooggeschoolden die immers zijn opgeleid om te bedenken wat goed is voor de wereld. Voor je het weet heb je een prius gebouwd war niemand op zit te wachten. Het werd een mooie gedachtenwisseling en ik verwacht dat we hier nog wel een mooi vervolg aan gaan geven net als bij EZ trouwens.
En voor de rest is er weer heel veel gescharreld de afgelopen week. Vorige week onze vaste scharrelklus bij VROM, een mooi gesprek met iemand van het programa Wijken Wonen en Intergratie en een jongeling die wil afstuderen op het fenomeen scharrelambtenaar. Maar ook de slotzitting van Microsoft’s Raad van Anders, leest daarvoor Paul’s blog. En daarnaast is er hard gewerkt aan de revitalisering van de Kenniskring Risicomanagement van Binnenlandse zaken, de laatste voorbereidingen voor de publiciteitscampagne voor de Markt van Vraag en Antwoord over Intergemeentelijke samenwerking op 30 september en een publicatie over bestuurlijke twijfel en dilemma’s bij intergemeentelijke samenwerking.
Kortom: er is voldoende werk onder de zon. Maar als u behoefte heeft aan een mooie scharrel met Paul en mij, be our guest.
Aanstormend trainerstalent Gerbrand Haverkamp instrueert bij het afronden op doel
Gisteren was het dan zo ver. Een van de allerlaatste acties van InAxis. Op het voetbalterein van Economische Zaken Duynsteegh in Wassenaar presenteerden Paul en ik, samen met Eelco Kruizinga en Franka van Alphen van CIBIT-DNV het Programmaboekje. Dat gebeurde geheel in stijl. Met een korte voetbaltraining door het aanstormende trainerstalent Gerbrand Haverkamp. Voor degenen die liever sporten vanaf de bank, was er een speciaal voor deze gelegenheid geproduceerde versie van ‘Petje op petje af’, met vragen als: welke legendarische keeper kreeg in de nadagen van zijn carrière de bijnaam het Lek van PEC , en welk Rijksprogramma werkt volgens het principe van Fixing broken windows. Voor het antwoord op deze laatste en nog veel meer over programmastrategieën, speelwijzen, taktieken en spanningsvelden tussen programma’s en hun moederorganisaties, moet u nù Hèt Programmaboekje bestellen. Dat kan eenvoudig via een mailtje aan Franka.van.alphen@dnv.com. Doe het snel. En wordt deelgenoot van de belevenissen van illustere programma’s van vroeger en nu, als Randstad Urgent, XPIN, Cybercrime, Andere Overheid, Casusadoptie, REAL en InAxis.
Hoort bij: Vernieuwing Rijk | Tags: ambtenaar van de toekomst, intergemeentelijke samenwerking, Krachtig Bestuur, scharrelambtenaar, vernieuwing Rijksdienst
Het scharrelen neemt steeds grotere vormen aan. Niet in de laatste plaats door het artikel dat twee weken geleden in PM stond Tijd voor scharelambtenaren. Dus gaan we binnenkort in gesprek met SenterNovem en hadden we afgelopen donderdag een mooi scharrelegesprek met Karen de Boer van VenW. Maar vorige week was ook de week van een workshop voor Ambtenaar van de Toekomst over hun beelden van die toekomst, het verder op poten zetten van de Markt van Vraag en Antwoord Intergemeentelijke samenwerking voor de Programmadirectie Krachtig bestuur, het op een rij zetten van de eerste ideeën voor een aantal bijeenkomsten over lokale overheden en de crisis. Die zien nu in ras tempo projecten stil vallen omdat projectontwikkelaars platzak zijn en moeilijk aan leningen komen. Tussen de bedrijven door staat nu ook de eerste bijeenkomst van de Kenniskring Risicomanagement weer op de rails, ook voor Krachtig Bestuur. Mocht u geïnteresseerd zijn, zet 11 juni de middag dan in uw agenda en meldt u aan bij ronald.bik@minbzk.nl. Zo waren er nog wat zaken waar ik u niet mee zal vermoeien. Maar de teller voor lopende scharrelprojecten staat inmiddels op 12.
Waar ik het echt over wil hebben is dat vreselijke project van Roel Bekker, de super-secretaris-generaal alias de Boekhouder. In een eerdere blog liet ik al merken dat ik niet zo gecharmeerd ben van zijn aanpak voor de Vernieuwing van de Rijksdienst. En hoe meer mensen ik in het Haagse spreek hoe triester ik ervan wordt. Er is niets op tegen om het aantal ambtenaren terug te brengen. Zelf lanceerde ik al eens en voorstel om het aantal beleidsambtenaren in den Haag minimaal te halveren. Maar als je het hebt over vernieuwing van de Rijksdienst stel ik me daar ook nog enige opbouwende activiteiten bij voor die er niet alleen voor zorgen dat de Rijksdienst kleiner wordt, maar ook beter.
Niets van dat alles. Mensen die bij departementen bezig zijn met de vernieuwing merken niets van Bekker. Alleen het verzoek om rapportages. Geen enkele ondersteunende activiteit. Zelfs geen poging om de vernieuwers van de verschillende departementen een keer bij elkaar te zetten om ervaringen en aanpakken uit te wisselen.
Dus aan de slag!
Genoeg geklaagd. Op onze scharreltochten hebben Scharrelpaul en ik inmiddels voldoende van deze vernieuwers gesproken. En dus hebben we met een aantal van hen besloten om een bijeenkomst te organiseren op 18 juni van 15-17 uur om dat onderling leren te faciliteren. Bent u geïnteresseerd? Meldt u dan aan via scharrelambtenaar@werkenbijhetrijk.nl. Zo helpen we Roel Bekker zijn zelf gecreëerde winter door!
Vrijdag was ik op het hoofdkantoor van AHOLD om samen met John Rishton de aftrap te geven voor een samenwerking tussen AHOLD en de leukste stichting van Nederland, ‘De Nationale Stichting ter Bevordering van Vrolijkheid’ kortweg De Vrolijkheid. Behalve scharrelambtenaar ben ik ook trots bestuurslid van deze stichting die kinderen in asielzoekerscentra een veilige plek en positieve ervaringen probeert te bieden via workshops met muziek, theater, beeldende kunst, verhalen vertellen en andere kunstuitingen.
Ik ben altijd een beetje sceptisch ten opzichte van grote bedrijven die opeens het maatschappelijk verantwoord ondernemen omarmen. Maar in het geval van AHOLD moet ik die scepsis herzien. Rishton nam ruim de tijd om bij de aftrap aanwezig te zijn. En hij vertelde het verhaal over community engagement van AHOLD in alle bescheidenheid, maar ook vastberaden. Een authenticiteit en betrokkenheid, die je eigenlijk niet zo heel veel ziet bij topmanagers. Topmanagers die zichzelf steeds vaker, en meestal volstrekt ten onrechte, ‘leider’ noemen. Maar dit terzijde.
Het meest onder de indruk was hij van het verhaal van Reza, een jonge vluchteling uit Iran, die na ruim 9 jaar wachten in een Asielzoekerscentrum nu eindelijk een status heeft en begonnen is met een opleiding tot filmmaker. Denk u in, vanaf zijn 12e jaar, in een centrum, waar de dagen bepaald worden door het wachten op een beslissing over blijven of vetrekken. Waar de spanningen soms hoog oplopen door de tergende onzekerheid en de onmacht van de volwassenen om je heen, die vaak ook vreselijke ervaringen achter de rug hebben. ‘Ik heb het gevoel dat mijn toekomst nu pas begonnen is’ vertelde hij mij op weg naar AHOLD. En hij grijpt die met beide handen aan. Dat is wat je noemt kracht. In die samenwerking met AHOLD bieden we mensen van het bedrijf de kans om mee te werken in projecten van de Vrolijkheid en zich te laten inspireren door de kracht van kinderen en jongeren als Reza.
Maar de Vrolijkheid was er niet geweest zonder Fronnie Biesma, die 10 jaar geleden aan mij zei: ‘Weet je Léon, er is eigenlijk één groep in Nederland waar niemand naar omkijkt. Kinderen in AZC’s. Terwijl die kinderen vaak traumatische ervaringen hebben. Ik wil iets doen om de veerkracht van die kinderen boven te halen. Dat ze zich kunnen uiten en positieve ervaringen opbouwen, die ze meenemen. Waar ze later ook erecht komen. En het middel dat ik wil inzetten is Kunst.’ Zo zijn we aan de slag gegaan. Met helemaal niks, in een kamertje van 4 bij 4 en Fronnie als pionier, die daarvoor haar goedbetaalde baan opgaf.
Inmiddels worden we volwassen, zoals de samenwerking met AHOLD laat zien. Zijn we in 30 van de 40 AZC’s wekelijks actief. En hebben we gelukkig al heel wat kids als Reza een heel klein beetje kunnen helpen.
En nu kunt u dus stemmen op Fronnie in de Libelle Sterverkiezing.
DOEN!
Hoort bij: Uncategorized
Ik had u veel willen vertellen. Bijvoorbeeld over het mooie gespek met Annelien Wisseling van VROM over Organisational Cohesion, de eer van de term komt haar toe. Of over een mooi gesprek met Joris van Bergen over Leren en Innoveren, en het belang van een verbindend motto en persoonlijke inzet van leiders. Of over een mooie scharrel in Rotterdam met Nita Wissink en Carolien van Eykelen over gebiedsgericht werken. En natuurlijk had ik u graag vol trots verteld dat ik geslaagd ben voor mijn masteropleiding Verandermanagement. Maar de tijd ontbreekt. Zo dadelijk stap ik op de trein voor een scharrelvakantie in Praag. Nee. Het is niet wat u misschien denkt. Ik ga samen met mijn vrouw. Op 11 mei ben ik weer geheel tot ieders beschikking. Tot die tijd: veel plezier!
Jaren geleden had ik het geluk dat ik een strategieconferentie in Accra, Ghana mocht organiseren voor een ontwikkelingsorganisatie. Journalisten en directeuren van mediaorganisaties uit maar liefst 11 Afrikaanse landen gingen daar met elkaar in gesprek over een nieuwe Afrikastrategie voor deze club.
Een onmogelijke klus natuurlijk. De werkelijkheid in Zimbabwe was absoluut niet te vergelijken met die in Ethiopië. En die van Ethiopië absoluut niet met die in Nigeria. En wat te denken van Mali en Ghana. Weliswaar bijna-buren, maar de een Franstalig woestijnland met de fantastische steden van Timbouctou en Djenné. En de ander het oude Ashanti koninkrijk dat de Europeanen ‘Goudkust’ noemden. Van waar de Hollanders tienduizenden slaven vervoerden naar de Amerika’s.
Terwijl ik mij het hoofd brak over een slimme manier om in al die verscheidenheid toch tot zinvolle resultaten te komen, kwam ik via Anneke van de Berg in contact met Igor Byttebier , toen nog directeur van het COCD, het Centrum voor de Ontwikkeling van het Creatief Denken van de Universiteit van Antwerpen. Met Anneke Igor bedachten we een opzet om geheel via creatieve sessies input te verzamelen voor een strategie. Het werd een gedenkwaardige ‘conferentie’. Waarbij deelnemers getraind werden in creatieve technieken om vervolgens zelf de conferentie te faciliteren. Het bruiste van de energie. En zoals een deelnemer zei: ‘Wat er ook voor strategie uitkomt, dit neem ik in ieder geval mee naar huis!’
Les één die Igor mij leerde was: Iedereen is creatief. Een eye-opener. Ik dacht altijd dat dat in je genen zat of zo. Maar dat is flauwekul. Inderdaad, iedereen is creatief en dat is steeds weer een fascinerende ervaring. Zo ook gisteren. Tijdens een creatieve workshop over de Overhedendag van Binnenlandse Zaken. Een klein clubje van 8 mensen. Ambtenaren. Gepokt en gemazeld in de ambtelijke mores van een ministerie. Vrijwel allemaal kwamen ze met de nodige reserve het zaaltje boven Schlemmer binnen: ‘Twee-en-een-half uur brainstormen. En dan ook nog geen agenda!’ Maar naarmate de middag vordert spatten de vonken er vanaf. Kwam de passie los. Buitelden de ideeën over elkaar heen. En nu liggen er de bouwstenen voor een fantastisch concept, waarmee Binnenlandse Zaken zich midden tussen de overheden kan plaatsen. Als partner. Als grote broer. In plaats van als Big Brother.
Sinds die conferentie in Accra ben ik een groot fan van het creatief denken om tot gezamenlijke inzichten en oplossingen te komen. De kracht ervan is dat iedereen vanuit zijn eigen werkelijkheid en achtergrond ideeën aandraagt voor een gemeenschappelijk vraagstuk. De discussie over ‘wiens waarheid waar is’ verdwijnt naar de achtergrond. Gaandeweg het proces verrijken die werkelijkheden elkaar en ontstaat er een gezamenlijkheid rond de oplossingen. En dan blijkt, ieder idee van ieder individu is waardevol. Van directeur tot medewerker, van specialist tot buitenstaander, van jong tot oud. Want iedereen heeft het vermogen tot creativiteit.
Hoort bij: Uncategorized
In het kader van de scharrelklussen worden er tal van bijeenkomsten georganiseerd. Noteer in uw agenda:
19 mei – presentatie van ‘Het Programmaboekje’ over de soms spanningsvolle relatie tussen programma’s en hun moederdepartementen. Meer informatie en aanmelden: http://www.cibit.nl/site.nsf/page/kim_seminars_2009_19_mei_event_vernieuwingsprogrammas_binnen_de_overheid.
30 september 2009 – Markt van Vraag en Aanbod Intergemeentelijke samenwerking. Meer informatie volgt.
11 juni in de middag: Kenniskring Risicomanagement over ‘Kwantificering van Risico’s’. Bent u geïnteresseerd in de kenniskring Risicomanagement? Meldt u dan aan bij Ronald Bik: ronald.bik@minbzk.nl
