Leon’s ScharrelBlog

Deze week legde ik de laatste hand aan mijn Learning History, een werkstuk voor mijn Masteropleiding Executive Change Management bij SIOO. Dat was even ploeteren. Maar de kogel is door de kerk. Vandaag de laatste lay-out en dan mag die naar de assessor. Een pak van mijn hart.

Maar afgelopen vrijdag was een echte scharreldag! Ik faciliteerde een workshop over de Hub. De bijeenkomst was georganiseerd door Expertisecentrum Leren&Ontwikkelen (ECLO), en Ambtenaar van de Toekomst. De deelnemers allemaal P&O-mensen van ministeries en uitvoeringsinstellingen.

De Hub is een manier om vorm te geven aan ‘het nieuwe werken’. Afhankelijk van het vraagtsuk, haal je een stel mensen uit alle hoeken en gaten van de samenleving bij elkaar en vraagt hen aan de slag te gaan, met hun kennis, expertise en levenservaring. Doel van de workshop was om te kijken wat P&O-ers konden bijdragen aan zo’n nieuwe manier van werken.

De Hub bleek aanvankelijk een lastig begrip. Er ontstond verwarring: “Wat is dat dan?”, “Is dat zoiets als een project of een programma?”, “Wie gaat erover?”, “Of is het gewoon een community?” Tot dat iemand zei: “We proberen het nu te begrijpen vanuit wat we kennen. Maar ik vind het een prachtig woord, ‘de Hub’. Volgens mij is het een uitnodiging om nieuwe manieren van samenwerken te ontdekken en daarmee te experimenteren.” Mooi hoe een opmerking het gesprek veranderde, van geploeter en moeizaam zoeken naar begrip, naar hoe je anders kunt samenwerken zonder de beperkingen van al die vormen die we kennen.

Het gesprek over de rol van P&O nam vervolgens ook een totaal andere wending. Mijn brave traditionele hulpvragen over kennis, vaardigheden, competenties, werden volstrekt genegeerd. In plaats daarvan ontstond een stevig gesprek over de rol van de P&O-er. “Als wij anders werken willen faciliteren, moeten wij misschien eerst zelf anders gaan werken.” “Wij moeten experts worden in het aanboren van de passie bij mensen.” “Wij moeten makelaars worden tussen wat mensen willen en de vraagstukken die er liggen.” Het lijkt me fantastisch. P&O-ers die als scharre;lambtenaren door hun organisatie wandelen. Die hun mensen echt kennen, en niet alleen maar van de jaarlijkse personeelsschouw op het Intranet. P&O-ers die makelen tussen de passie van mensen en de vraagstukken die er liggen. P&O: Passie en Organisatie!